يَهودِيّاً وَ لا نَصْرانِيّاً وَ لكِنْ كانَ حَنيفاً مُسْلِماً ) « 1 » . اين هم يك نكته . رَهبانيت در اتباع عيسى عليه السلام در اين ميان ظاهراً براى اينكه مىخواهد نكتهء خاصى را در بارهء اتباع عيسى ابن مريم گوشزد بفرمايد كه اين نكتهء خاص مربوط است به جمله‌اى كه در آيهء پيش خوانديم ( وَ انْزَلْنَا الْحَديدَ فيهِ بَأْسٌ شَديدٌ وَ مَنافِعُ لِلنّاسِ وَ لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ وَ رُسُلَهُ بِالْغَيْبِ ) يعنى عملًا انحرافى است از آن ، چون اين نكته مىخواهد گوشزد شود ، عيسى را اختصاصاً با حساب جدايى ذكر كرده است . اسمى از هيچ پيغمبرى بعد از ابراهيم حتى موسى - با اينكه يك پيغمبر خيلى بزرگ است - نيامده ، همين‌قدر آمده كه « ثُمَّ قَفَّيْنا عَلى اثارِهِمْ بِرُسُلِنا » و بعد : « وَ قَفَّيْنا بِعيسَى ابْنِ مَرْيَمَ » و در قفا قرار داديم و پشت سر آنها قرار داديم عيسىبن مريم را . « وَ اتَيْناهُ الْانْجيلَ » و به او انجيل داديم ، نازل كرديم « وَ جَعَلْنا فى قُلوبِ الَّذينَ اتَّبَعوهُ رَأْفَةً وَ رَحْمَةً » در دل پيروان او رأفت و رحمت قرار داديم . بعضى گفته‌اند رأفت و رحمت اصلًا يك معنا دارد ، همان است كه ما در فارسى به آن « مهربانى » و « محبت » مىگوييم . بعضى مىگويند فىالجمله فرقى دارد ؛ مهربانىاى كه براى دفع شُرور باشد « رأفت » گفته مىشود و مهربانىاى كه براى جلب خير باشد « رحمت » . به هر حال مقصود معلوم است . حضرت عيساى مسيح بيشتر مبلّغ رأفت و رحمت بود . قرآن در عين اينكه مىگويد همهء پيغمبران يك راه را مىرفتند و يك برنامه را اجرا مىكردند ، با كمال صراحت اين مطلب را ذكر مىكند كه هر پيغمبرى مأموريت خاصى داشت ، به اين معنا كه شما مىبينيد يك پيغمبر تكيهء او فقط روى حيف و ميل‌هاى كسبى است ، مثل شعيب ؛ يك پيغمبر ديگر تمام تكيه‌اش روى اين است كه مىخواهد به قومش حركت و نيرو بدهد و سستى و تنبلى را از آنها بزدايد ، مثل موسى ؛ و يك پيغمبر ديگر بر عكس مىخواهد به مردم تلقين محبت و مهربانى بكند ، مثل عيسى . اين چگونه است ؟ در واقع برنامه‌ها اختلاف ندارد . هر كدام در زمانى مبعوث شده‌اند كه بايد آن انحراف زمان خودشان را اصلاح كنند . اين مثل اين است كه ما دو طبيب

--> ( 1 ) . آل عمران / 67 .